25.11.2008 - Bir Zamanlar "Ufak" Bir Kız Vardı... :)
Yazasım var benim yaa... Duramıyorum... Gene başladım.
Hani programların sonunda "esen kalın" falan derler ya. Ben olsam "benimle kalın" derdim yaa. İnsanlar beni hatırlasınlar günlerinin bir bölümünde ve gülümsesinler. Hani insanlar yaşlandıkça (sadece yaşlanınca mı oluyor bilmiyorum ya da bunun için yaşlanılması gerekiyor mu..ama gerekseydi ben istemezdim.neyse(yine neyse!) ) unutulmak korkusu daha bir gerçekçi mi gelir diyeyim.. Unutulmak istemezler yani. Atatürk'ün dediği gibi işte, "beni unutmayınız" derler belki de direkt olarak. Bende de var böyle bir şey. İnsanlar unutsun istemiyorum beni. Hani öldükten sonra yaptıklarımla anılayım tarzı bir şey değil tabii bu şimdilik. Şu anki isteğim sadece "insanlar gün içinde herhangi bir zaman beni hatırlasınlar ve gülümsesinler" şeklinde.. Bazen sırf bu isteğimi biraz olsun (emin olamıyorum genelde sonuca cidden ulaşıyor mu yaptıklarım) yerine getirebilmek adına bazı davranışlarda bulunabiliyorum. Hatırlanmak istiyorum.Bu doğal bir şey değil mi ki? Gayet de doğal.. Ne bileyim, belki de sırf benim için, ben böyle düşündüğüm için doğaldır... Hatırlayın işte beni ya. Hatırlayın ve gülümseyin. Bu kadar :)...
(Yahu kızım "hatırlayın" demesi kolay da, sen ne yaptın/yapıyorsun ki insanlar seni hatırlayacaklar? Saçma sapan konuşuyorsun yahu!)
Aman ya. Kafam karıştı.
|
|
Yorum yaz!
|
|
Hakkımda
Kategoriler
Arkadaşlarım
Blogcu Yardım
|
